چه کسی افراط گراست!
الزایمر در ۶۸ سالگی
شايد جالب توجه ترين بخش بيانيه ي چهاردهم مهندس موسوي اين جمله باشد كه: «افراط راه را براي تفريط باز مي كند»! البته اين جمله در حاق واقع صحيح است ولي از آنروز كه ما در زمانه ي وارونه اي زيست مي كنيم متأسفانه ضمير مرجع خود را نمي يابد؛ سؤال اينجاست كه «افراط » يعني چه و چه كسي افراط كرده است؟
مخاطبان مهندس موسوي طبعاً در وهله ي اول ذهنشان به انتقادات نخست وزير دهه ي شصت از رئيس جمهور دولت نهم در آستانه ي انتخابات رياست جمهوري معطوف مي شود. جائيكه مردي شصت و هشت ساله پس از سال ها سكوت از سياست ايران در حمايت از فلسطين انتقاد مي كند. افراط براي مهندس موسوي به چه معناست؟
ارديبهشت ماه هنگامي كه اپوزوسيون داخل و خارج از نظام از حضور سيدمحمد خاتمي نااميد شدند، پرسش ها از ماهيت جديد مهندس موسوي آغاز شد. راديكال ترين سايت هاي ضدنظام سياستهاي انزواطلبانه، رفتارهاي فاشيستي و بطور خلاصه مشي و رفتارهاي افراطي مهندس موسوي در دهه ي نخست انقلاب را مورد بازخواني قرار دادند.
حاميان مهندس موسوي، 4 سال پيش در انتخابات رياست جمهوري هنگامي که پيروزي احمدي نژاد را يك واقعه ي وحشتناك تلقي مي كردند و سراسيمه و هراسيده پشت سر همان هاشمي تخريب شده توسط خودشان جمع شده بودند، مردم را از بازگشت "فاشيسم" دهه ي شصت بيم مي دادند! دهه ي شصت براي اينان دوران خفقان و نماد افراط گرايي در عرصه ي سياست و فرهنگ است. صرف نظر از داوري و ارزيابي اين تلقي، هيچگاه جواب اين پرسش داده نشد که مگر جز اين است كه ريس دولت سال هاي دهه ي شصت مير حسين موسوي بوده است؟
در يكي از مقالات منتشر شده در سيزدهم ارديبهشت در سايت روزآنلاين، بروشني ابهام و تعجب اپوزوسيون از كانديداتوري كسي مثل موسوي از جانب جريان اصلاح طلب بيان مي شود. نويسنده در بخشي از اين مقاله مي نويسد: «تحت فشار و در تعقيب بودن نويسندگان و روشنفكران، عدم امكان فعاليت كانون نويسندگان، راكد بودن فعاليت هاي سياسي مستقل دانشجويان، فشار شديد اجتماعي در زمينه آزادي هاي مدني، اجتماعي و فرديي و همه ي مواردي از اين دست كه امروز به نقد كشيده مي شود و مانند كابوس از آنها ياد مي شود مربوط به همان سال هاي دهه 60 است كه ميرحسين موسوي رياست هيات دولت اش را بر عهده داشته است.»
از طرفي فعالان سياسي در امريكا و انگلستان پياپي از سياستهاي انزواطلبانه و تنش زاي ميرحسين موسوي در دهه ي شصت انتقاد مي كنند و او را نماد افراط گرايي در حوزه ي سياست خارجي و دليل اصلي حاشيه نشيني ايران در ارتباطات بين المللي مي دانند. در يكي از اين مقالات آمده است: «به راستي سهم موسوي به عنوان رييس دولت در چنين منازعه طلبي بين المللي چه مي تواند باشد؟ در واقع آنچه به عنوان سياست خارجي در آن دوران نمايان بود مبتني بر استحكام پيمان هاي اقتصادي – نظامي با معدودي از كشور ها و روحيه ي جنگ و ستيز با ديگر كشور ها بود و نتيجه ي چنين سياست هايي نيز جز انزواي سياسي و اقتصادي ايران در عرصه بين المللي نبود. امري كه موجب شد سيد محمد خاتمي در 8 سال دوران حكومتش بيش از هرچيز به تنش زدايي و ترميم روابط ايران با ساير کشورها بپردازد. هر چند چنان خاطره اي در اذهان جهانيان باقي مانده بود كه بسياري با ترديد به سياست هاي خاتمي مي نگريستند.»
سياست تنش زدايي در عرصه بين المللي و ديدارهاي مستمر و مداوم خاتمي با رؤساي جمهور كشورهاي اروپايي و سخنراني هاي روشنفكرانه و غرب پسند در مجامع بين المللي در هشت سال اصلاحات براي رفع و رجوع افراط و تنش زايي در كدام مقطع تاريخي ايران بوده است؟ آنچه از ميرحسين موسوي در اذهان همكاران او مانده است مشي عصباني، تندخويي و خودرأيي او در تصميم هاي كلان نظام در دوران نخست وزيري اوست؛ همان چيزي كه در طغيان عليه تماميت نظام و جهتگيري ساختارشكنانه اش در جريانات پس از انتخابات بار ديگر نمود پيدا كرد.
«افراط راه را براي تفريط باز مي كند»؛ اين سخن مهندس موسوي درست است و بزودي درباره ي خود او مصداق پيدا مي كند. تندروي ها و افراط بي منطق او در تقابل با نظام و رهبري بزودي و سريع تر از آنچه تصور شود به نوعي تفريط و وادادگي به عناصر ذاتاً ضد نظام و سكولار خواهد انجاميد. عجيب نيست كسيكه فريبكارانه خود را «نخست وزير محبوب امام(ره)» ناميد و سخن از خط اصيل انقلاب به ميان آورد، نهايتاً از شيخ ساده لوح، منتظري رانده شده و منفور و مطرود امام اخمینی(ره) چاره جويي كند؟! آيا فهم اينكه مهندس موسوي حتي در تقابل با نظام هم جانب ملاحظات عقلاني را كنار گذاشته و به عنصري مطلوب براي اپوزوسيون خارج از نظام بدل شده است، خيلي دشوار است؟
گرايش هاي جديد موسوي دو راه را بيشتر براي فهم او باقي مي گذارد: نخست اينكه بگوييم او در دهه ي شصت هم بدون اعتقاد به مباني نظام و انقلاب مانند ولايت پذيري، استكبار ستيزي و عدالت، صرفاً مزوّرانه وبه هدف كسب قدرت به ظاهرسازي و انقلابي گري متمسك شده است و اكنون چهره ي حقيقي خود را نمايانده است؛ و يا قائل به دگرديسي شديد او در طي چرب و شيرين بيست سال عزلت نشيني و عافيت طلبي او باشيم.
براي انتخاب يكي از اين دو تلقي نكته اي را به نقل از يكي از دوستان از حضرت آيت الله مهدوي كني ذكر مي كنم:
«پيش از انتخابات مهندس موسوي شخصي را مي فرستد تا نظر آيت الله مهدوي كني را براي حمايت از خود جلب كند. ظاهراً اينگونه بيان شده است كه مهندس موسوي حمايت آيت الله مهدوي كني را به عنوان يكي از چهره هاي برجسته ي سياسي و استاد اخلاق، بسيار مهم و ضروري دانسته است. پاسخ آيت الله مهدوي كني به عنوان كسيكه از سالها پيش از انقلاب با گرايش ها و عقايد موسوي آشناست خطاب به فرستاده ي او جالب است:«به او بگوييد جناب موسوي شما اعتقادي به ولايت فقيه نداريد و من هرگز از شما حمايت نخواهم كرد». درخواست موسوي براي جلب حمايت آيت الله مهدوي كني يكبار ديگر هم تكرار مي شود و مجدداً همان پاسخ را دريافت مي كند. نهايتاً موسوي در خواست ميكند كه لااقل آيت الله مهدوي كني از احمدي نژاد اعلام حمايت نكند كه باز هم پاسخ منفي است!»
.jpg)
...باید باور کرد که دیگر دعوا بین چپ و راست نیست
که بین جیب های گشاد و دست های خالی است...
و دروغ گوها
حتی اگر از جکوزی خانه های خود
گورهای دست جمعی و لیست های هفتاد و دو نفر استخراج کنند
و برای خالی نبودن عریضه،
از ماتحت بیچاره های کهریزک خرج نمایند
باز نمی توانند از عدالت فرار کنند
آری این روزها برای فرار از عدالت
دیگر از عورت بی حیای عمروعاص هم کاری ساخته نیست!
--------------------------------------
شاید جذاب ترین قسمت کار وبلاگ نویسی خواندن کامنت ها باشد. یادداشتی منتشر می شود و تو منتظر می مانی تا عکس العمل ها را ببینی... برای آدمی مثل من این غنیمت است که افکار و سلایق سیاسی و فرهنگی را در معرض داوری و واکنش دیگران بگذارم. صرف نظر از اینکه یک وبلاگ با بازدید متوسط روزانه دویست یا سیصد جوان متنوع! خودش یک کار فرهنگی بحساب می آید. همه ی کامنت ها بجز مطالب حاوی توهین یا فحاشی(که کم هم نیستند) منتشر می شوند.
• پست الکترونیک