ماجراهای من و تلویزیون!
برنامه "ایران ۸۸" با تمام دشواری ها و حواشی نسبتاْ وحشتناک اش برنامه ای بیاد ماندنی برای من خواهد بود. این برنامه تنها گفتگوی سیاسی روتین صدا و سیما بود که بعد از قطع پخش برنامه ی جریان با اجرای سعید ابوطالب به کارش ادامه داد. کار را از نیمه های اردیبهشت آغاز کردیم و تا نیمه های مرداد که کارمان به بیمارستان کشید ادامه دادیم. ایران ۸۸ را دوست داشتم چون خیلی ها را عصبانی کرد. آنقدر که تمام سایت ها و روزنامه هایشان واكنش نشان دادند و از خجالت برنامه درآمدند. از جمهوریت، کلمه، قلم نیوز، سلام نیوز و... بگیريد تا بی بی سی فارسی و روزآنلاین و... . برای من علامت خوشایندی بود که ... داخل و خارج عصبانی اند. مبتنی بر تعالیم قرآن اینرا از نشانگان عمل صالح می دانم که دشمنان عصبانی باشند... باشند تا ... .
حالا آبها از آسیاب افتاده است و همه چیز تمام شده است. دوستانی که از نزدیک ماجراهای ما را دنبال می کردند بارها با دلسوزی از ادامه ی کار منعم کردند ولی من به این نتیجه رسیده بودم که در کوران جریانات فتنه انگیز بعد از انتخابات اگر این پنجره هم بسته شود دیگر جايي براي تبيين برخي مسائل و پاسخ به شبهات باقی نخواهد ماند.
از بین حدودا پنجاه برنامه ای که داشتیم برخی از آنها مثل گفتگوبا علی مطهری، محمدجواد لاریجانی، پروفسور مولانا ، علی اکبرولایتی، مرتضي نبوی ، سيدرضا اكرمي، حسين فدايي محمدرضا خباز ، محمد حسین مقیمی و آیت الله حائری جذاب تر و اثرگذار تر از الباقی بود...
حرف های بسیاری برای گفتن هست و تقریبا برای هر برنامه و هر مهمانی خاطره ای هست که حتما یک روز آنها را منتشر خواهم كرد. بویژه روزهایی که ضبط نطق میرحسین موسوی و پخش برنامه ی ما همزمان شد . رفتار همراهان میرحسین ، فشارهايي كه بعد از اعتراض ميرحسين در مناظره ي تارخي به برنامه ما صورت گرفت و روزهايي كه در ميان محاصره ي صدا و سيما خودم را به استوديو ميرساندم و....
انشاءالله بزودي با برنامه اي ديگر خدمت خواهيم رسيد. البته اينبار اجتماعي و نه سياسي! خيلي بايد بگذرد تا خستگي فشار هاي عصبي ناشي از اين برنامه فراموشمان شود!
اين عكس ها بيشتر براي خودم خاطره انگيز است. اما بد نيست رفقا پشت صحنه.. جلوي صحنه... بغل صحنه و... را ببينند. در تصاوير برخي دست اندركاران برنامه هستند كه بخاطر رعايت مسائل امنيتي(!) از ذكر نامشام معذورم.
مقاله اي علمي تر(!) در سايت شخصي منتشر كرده ام با عنوان:
«ايران 88»، تلاش براي پاسخ به كنجكاوي هاي سياسي مخاطبان
...باید باور کرد که دیگر دعوا بین چپ و راست نیست
که بین جیب های گشاد و دست های خالی است...
و دروغ گوها
حتی اگر از جکوزی خانه های خود
گورهای دست جمعی و لیست های هفتاد و دو نفر استخراج کنند
و برای خالی نبودن عریضه،
از ماتحت بیچاره های کهریزک خرج نمایند
باز نمی توانند از عدالت فرار کنند
آری این روزها برای فرار از عدالت
دیگر از عورت بی حیای عمروعاص هم کاری ساخته نیست!
--------------------------------------
شاید جذاب ترین قسمت کار وبلاگ نویسی خواندن کامنت ها باشد. یادداشتی منتشر می شود و تو منتظر می مانی تا عکس العمل ها را ببینی... برای آدمی مثل من این غنیمت است که افکار و سلایق سیاسی و فرهنگی را در معرض داوری و واکنش دیگران بگذارم. صرف نظر از اینکه یک وبلاگ با بازدید متوسط روزانه دویست یا سیصد جوان متنوع! خودش یک کار فرهنگی بحساب می آید. همه ی کامنت ها بجز مطالب حاوی توهین یا فحاشی(که کم هم نیستند) منتشر می شوند.
• پست الکترونیک